Aan het refreshen
Mijn eerste werkweek van het jaar verliep klote.
Ik had een post gedaan en de daaropvolgende dagen als een speedverslaafde mijn account zitten refreshen, benieuwd wie er hadden geliked en wat de commentaren waren. Ik kwam steeds in een loopje terecht:
Tabje openenen, LinkedIn openen, checken, dan NOS aanklikken, homepage scannen, dan iets Googlen aan de hand van een nieuwsbericht, in rabbithole verdwijnen, terug naar Outlook tabblad, paar mails sturen, terug naar NOS tabblad, LinkedIn intoetsen, kijken of iemand nog op mijn profiel heeft gekeken, Funda.nl intoetsen, zoeken naar huizen die ik niet ga kopen, uit nieuwsgierigheid kijken of er huizen in mijn eigen straat te koop staan, Googlen of de huizenprijzen in Rotterdam nog stijgen, goudprijzen Googlen, door naar NOS, door naar YouTube om een persconferentie van Trump te zoeken, dan naar Gmail om te kijken of ik nog mail heb, ga zo maar door....
Tussendoor deed ik online calls, ging ik naar het kantoor van een leuke nieuwe klant, schreef ik plannen, dacht ik na over strategie, kookte ik, liet ik de hond uit, ging ik zwemmen, belde ik een vriend die het moeilijk heeft en een neef die hulp nodig had, ik repeteerde theaterteksten en ging naar een cursus. Ik las anderhalf boek uit en deed oefeningen voor mijn rug. Ik praatte ‘s avonds met mijn lieve vrouw, kookte voor haar, we gingen naar de film (een goede film). Alles wat ik deed, was het leven van een (in mijn ogen) leuk, betekenisvol en gelukkig leven.
Het gevoel dat achterbleef: ontevredenheid over wat ik bereikt had, minderwaardigheid over de rol die ik speelde, onrust en regelrechte vergeetachtigheid over wat ik nou echt gedaan had. De contentstroom waaraan ik me elke dag om de zoveel tijd blootstelde leek óver de realiteit heen te komen te liggen, als een rookgordijn dat me het zicht ontnam van wat ik deed (en wie ik daardoor eigenlijk was).
Het was niet genoeg dat ik tussen de social-media-en-nieuwsloop door mijn telefoon niet bij me had (toen ik ging lunchen, wandelen, zwemmen, als ik naar het toilet ging, afspraken had, als ik ‘s ochtends mijn boek las, als ik naar de bioscoop ging). Of dat ik überhaupt geen social media apps heb en ook nergens notificaties toesta. De loop infecteerde mijn denken ook buíten de momenten dat ik rusteloos en zonder helder doel zat te klikken en typen. Mijn eigen ontevredenheid over mijn jachtige zoektocht naar prikkels kreeg de overhand als een gewelddadig groepje hooligans in een verder vrolijk stadion.
In het weekend kwam ik pas voldoende los van mijn laptop om te kunnen reflecteren op wat er gebeurd was. Ik was 1. vergeten mijn week vooraf te plannen en was 2. na twee weken vakantie vergeten hoe belangrijk het voor mij is om Stay Focused aan te zetten als ik achter mijn laptop kruip (en zo LinkedIn, NOS, funda, voetbalzone enzovoorts volledig te blokkeren). Ook had 3. mijn ijdelheid de overhand gekregen: ik was zo trots dat ik in de krant stond en wilde bevestiging van mijn ‘professionele netwerk’ op LinkedIn. Ik maakte mijzelf wijs dat ik vooral vond dat zoveel mogelijk mensen het moesten lezen vanwege de inhoud, maar bij het refreshen merkte ik dat ik wel heel erg te wachten zat op de likes van bepaalde mensen.
Samenvattend: ik leverde de marge die mijn werkdag normaal heeft in voor een zucht naar aandacht van mensen die ik (over het algemeen) niet ken. Alsof hun likes mij zouden vertellen: ‘Wat ben jij toch goed bezig Jan!’ Wat ik dus eigenlijk ook was zolang ik níet aan het refreshen was.
Maar dat konden zij allemaal niet zien.